تهران- سال 78

خانواده ای چهار نفره بودند که احتمال می دم خیلی شاد بودند و از کنار هم بودن لذت می بردند. دقیقا 28 فروردین بود که پدر خانواده ( آرتا ) به یه ماموریت کاری به تبریز دعوت شد.

ششم اردیبهشت وسایل سفر رو آماده کرده بود تا به همراه همسرش ( رزتاش ) و دو پسرش (.......) و آجاکس به تبریز بروند. این طور که پیدا بود ، رزتاش اشتیاقی به این سفر نداشت و دل شوره آزرده خاطرش می کرد.

تبریز- 31 اردیبهشت سال 78

وقت برگشت از ماموریت رسیده بود. رزتاش تقریبا مطمئن شده بود که دل شوره اش فقط از روی احساسات بود. راه برگشت بسیار جذاب بود. سکوت سهمگینی فضای پیرامون را می شکافت.

میانه ی راه بود ، آرتا کمی احساس خستگی می کرد ولی ترجیح می داد رانندگی را ادامه دهد تا قبل از غروب به تهران برگردند. ( ولی کاش می دونست دیگر برگشتی در کار نخواهد بود.)

جاده خلوت بود و همین باعث شده بود تا اتومبیلی که از روبه رو می آمد ، قصد سبقت بگیرد. آرتا نیز تصمیم داشت از کامیونی که خیلی وقت بود جاده را تصاحب کرده بود سبقت بگیرد.

دو ماشین شاخ به شاخ در مقابل هم قرار داشتند. اتومبیل روبه رو راه خود را به سمت جنگل کج کرد و واژگون شد ، اتومبیل آرتا در بدترین وضعیت ممکن به سمت کوه منحرف شد.

گردنه ی حیران- 31 اردیبهشت ساعت 8 بعد از ظهر

گروه امداد بعد از دو ساعت رسیده بود. ماشین بر اثر برخورد شدید کاملا خم شده بود. آرتا و رزتاش در دم جان سپردند. آجاکس سه ساله نیز بر اثر فشار شدید صندلی بر روی قفسه سینه اش در حال جان دادن بود.

آره ، مثل اینکه یه نفر دیگه هم بود! (.......) هفت ساله زیر سقف خم شده ی ماشین گیر کرده بود و کاملا بیهوش شده بود.

آجاکس قبل از انتقال به بیمارستان به یزدان پیوست.

بیمارستان شهید چمران- دوم خرداد 78 ساعت سه بعد از ظهر

(.......) بالاخره پس از دو روز کمای خفیف به هوش آمد ولی چیزی به یاد نمی آورد. انگار تقدیر می خواست او بماند و راضی به زجرش شده بود.

پس از مراسم تشییع جنازه ی خانواده ، همه رفتند. هیچ کس ( واقعا هیچ کس ) سرپرستی او را به عهده نگرفت.

عمه ی سنگدلش او را به مرکز بهزیستی فارابی انتقال داد. بعد از گذشت پنج ماه خانواده ای سرپرستی اش را قبول کرد. خانواده ی خوبی به نظر می آمدند و فقط یه پسر ( مانی ) داشتند که بسیار عزیز بود.

سیزدهم مهر ماه سال 88 ساعت سه و نیم صبح

خانواده ی جدید (......) انگار دیگر او را نمی خواستند. تنها کار مانی مسخره کردن او شده بود. حتی پدر و مادر جدیدش او را دردسر می خواندند و معتقد بودند که با آمدنش مخارج چندین برابر شده بود.

آندره حالا دیگه 18 سال داره ولی نمی دونه چطوری با این همه منت و توهین کنار بیاد.

 واسش دعا کنید!!!